او را پانصد سال روى دو پايش نگه دارد تا عرق او بلكه خون او روان شود و يك جارچى از سوى خدا جار كشد : اين است ستمكارى كه حق خدا را از او حبس كرده است ، فرمود : چهل روز سرزنش شود و سپس فرمان شود او را به دوزخ برند . ( 1 ) 3 - امام صادق ( ع ) فرمود : هر كه خانه‌اى دارد و مؤمنى به نشستن در آن نياز دارد و آن را از وى دريغ كند ، خدا عز و جل فرمايد : اى فرشته‌هاى من ! بنده من به بندهء من از نشستن در خانهء دنيا دريغ ورزيد ، به عزت و جلال خودم سوگند ، او هرگز ساكن بهشت من نگردد . ( 2 ) 4 - از على بن جعفر ، گويد : شنيدم أبو الحسن ( ع ) مىفرمود : هر كه نزد برادر مؤمن خود براى حاجتى آمد ، همانا او رحمتى است از طرف خدا عز و جل كه به سوى او روانه كرده است ، اگر آن رحمت را بپذيرد محققاً آن را به ولايت و دوستى ما پيوسته است و آن به ولايت خدا عز و جل پيوست باشد و اگر او را از حاجت خود باز گردانيد و آن را بر نياورد با اينكه به برآوردنش توانا است ، خدا بر او يك مار آتشين چيره كند كه در گورش او را بگزد تا به روز رستاخيز چه آمرزيده باشد و چه عذاب كشد و اگر حاجتخواه او را معذور داند بدحال‌تر باشد ، گويد : شنيدمش مىفرمود : هر كه يكى از برادران و هم مذهبانش به سوى او رود كه به دو پناهنده شود در يك وضعى از خودش كه بىچاره است و او وى را پناه ندهد با اينكه مىتواند ، پيوست خود را از خدا عز و جل بريده است .